جستجوی وب با هوش مصنوعی

پاسخ بدون نشانی منبع، به کار سند کاری نمی‌آید

وقتی چیزی را برای کار بررسی می‌کنید، خود پاسخ نصف ماجراست. نصف دیگر این است که بدانید از کجا آمده — تا بتوانید صفحه را باز کنید، تاریخش را ببینید و تصمیم بگیرید به آن استناد می‌کنید یا نه.

نمونه: بررسی یک تأمین‌کننده

این نمونه از پیش آماده شده است و گفتگوی زنده نیست؛ نام شرکت هم ساختگی است.

نشانی صفحه‌های خوانده‌شده در هر حال کنار پاسخ می‌آید. در این نمونه خواستِ «کنار هر نکته نشانی منبعش را بنویس» در خود پرسش آمده است، و همین است که معلوم می‌کند هر نکته از کدام صفحه آمده است.

بند آخر همان‌قدر مهم است که سه بند اول: پاسخی که می‌گوید چیزی پیدا نشد از پاسخی که جای خالی را با حدس پر می‌کند بسیار به‌دردبخورتر است.

از پرسش تا چیزی که می‌شود به آن استناد کرد

1. پرسش را بنویسیدبه فارسی و با جزئیات؛ اگر بازه زمانی مهم است، همان‌جا بگویید.
2. نشانی‌ها را باز کنیدروی نشانی‌های کنار پاسخ بروید و خود صفحه و تاریخش را ببینید.
3. نکته‌های تأییدشده را نگه داریدآن‌ها را به گزارش فارسی یا سند Word ببرید و نشانی منبع را هم کنارشان بگذارید.
4. ادامه کار را بسپاریداگر بررسی تمام نشده، در تخته کار برایش کارت بسازید و فایل تحویلی را به همان کارت پیوست کنید.

چه چیزی را می‌بیند و چه چیزی را نمی‌بیند

مرز کار

• پاسخ، نقطه شروع بررسی است نه ارجاع نهایی. آنچه را در قرارداد یا سند رسمی می‌گذارید، خودتان از منبع اصلی تأیید کنید.
• اگر چیزی جایی منتشر نشده باشد پیدا نمی‌شود؛ در چنین حالتی پاسخ درست، همان «پیدا نشد» است.
• تاریخ انتشار را خودتان نگاه کنید؛ نوشته قدیمی هم ممکن است هنوز بالای نتایج بیاید.
• محیط اجرای کد به شبکه وصل نیست. اگر عددی از وب لازم دارید، اول با جست‌وجو آن را در گفتگو بیاورید و بعد به تحلیل داده بدهید.
• پرسش شما برای ساختن پاسخ به مدل زبانی بیرون از سازمان فرستاده می‌شود؛ مسیر داده در امنیت و داده آمده است.

سؤال‌های پرتکرار

ادامه بدهید